ไม่ได้อัพมาสองวันแล้ววว~
..............
.............
..............


เมื่อวานไม่ได้มาอัพ

เนื่องจาก ..... ง่วง เหนือ่ย หมดแรง

เป็นครั้งแรก ปีแรกที่อยู่เต็มงานกีฬาสีแบบนี้

ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันเลิกเย็น

6 โมง

มืด ..... อากาศเย็นมาก

ไอ่เราก็ชะล่าใจ โทรบอกแม่ไม่ทัน ก็ช่วง 5 โมงมัวแต่สนใจการร้องเพลง

กรรมการนะ มีแบบแอบแกล้งนิดนึงด้วย

แบบให้สีอื่นร้อง แล้วให้หลีดเราเต้น

โอ้ ... ถือว่าพี่เปรี้ยวกับพี่แป๊บเก่งมาก

เพราะท่าหลีดเราส่วนใหญ่ ต้องใช้คนหลายคน

พอประกวด Super Model Cheer Leader พี่เค้าต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอาเอง

สำหรับเรา ... ใครจะว่าไงก็ช่าง

รุ่นพี่เรา ทำเต็มที่ที่สุดแล้ว

แม้รางวัลส่วนใหญ่จะได้ชมเชยมา

ก้อ อืม.. เป็นประสบการณ์ให้รุ่นเราดี

มันเป็นอะไรอย่างนึง ที่เราสัญญากับตัวเองว่า




" รุ่นเรา จะทำให้ดีกว่านี้แน่นอน"




สิ่งสำคัญในหัวเราคือ อยากให้น้องมีความรู้สึกว่า

เราร้องเพลงเพื่อเพื่อน เพื่อพี่ เพื่อน้องเรานะ

ไม่ใช่ร้องให้กรรมการฟัง





จิตสำนึกเป็นเรื่องสำคัญ

เราจะปลูกฝังมันให้น้องๆได้ไหมหนอ ......




เมื่อวานกลับถึงบ้าน เกือบ 2 ทุ่ม

คนที่นั่งสายสันกำแพงกลับนะ โหย

เป็นขี้เหล้าหมดเลย ย้ำ** หมดเลยจริงๆ

แบบเราก็กลัวนะ แต่ก็เหนื่อยมากด้วย เลยเบลอๆ พยายามนั่งห่างๆหน่อย

ขับไปสักถึงสะพานนวรัตน์ ลุงคนขับ (ซึ่งก็หน้าแดงๆ เหมือนกัน)

เค้าก็ลงมาบอก

"น้องมานั่งหน้าไป๊ ลุงยังบ่ได้กิ๋นเหล้า"

ลุงคะ ... หนูสยองนะคะ

แต่เราก็ไปนั่งหน้าแต่โดยดี

เพราะความง่วง + ไม่อยากนั่งหลัง

ไปนั่งปุ๊บ หลับปั๊บ

ตื่นอีกทีคือหน้าตลาดสันกำแพงแล้ว

ลุงเค้ามองหน้าแล้วก็ถามอีก

"นี่ลูกร้านเกษตรแม่นก่ ?"

เราก็ว่าใช่ เค้าก็หัวเราะใส่ แล้วก็บอกว่ารู้จักแม่เรา

จะไปส่งหน้าบ้านให้

เพราะเค้ารุ้อีกนะว่าบ้านเราอยู่ไหน

เราก็หลับ ไม่รู้เรื่อง 555+

ออใช่ ลืมบอกไป

เมื่อเมื่อวาน --- เมื่อวานซืนนี้ เราแอบหนีไปเซ็นทรัลกับเพื่อนมา

ด้วยเหตุผลที่ว่า จะไปซื้อเสื้อให้พี่ชายใส่

ประมาณว่าทำเสื้อเค้าหาย แล้วต้องซ่ายด้วย (ซ่าย=ใช้คืน)

แล้วก็ อืม... อยากให้เป็นของขวัญก่อน Ent ซะ

ไปเลือกๆ ............... ร้าน Export

เราไม่รู้ว่ามันเป็นราคาที่แพงหรือปล่าว

ที่แน่ๆคือ เราช้อบชอบเสื้อตัวนั้น

มานออกแนว ไงดีหว่า....

นี่ๆ เด๋ววาดให้ดู

ดูละม้าย คล้ายเสื้อรุ่น

เราให้สีอ่อนไปหน่อย จริงๆมันเข้มนะ มีแถบสีขาวๆ แล้วก็มี hood ด้วย

เพิ่งเอาไปให้วันนี้เอง

แล้วพี่เค้าก็บอกว่าชอบ ขอบใจ

พี่เค้าว่า "สวยดีนะ"

ความรู้สึกคนให้นี่คือ ........ ดีใจมากๆ เค้าชอบของที่เราให้ ของที่เราไปเลือกให้เค้า

^o^



จากนั้นก็ไปหม่ำก๋วยเตี๋ยว

เพื่อนเราซื้อเกี๊ยวซ่ามาให้กินด้วย

กินแล้วคิดถึงที่ฮาจิบังจัง มันอร่อยกว่าก็จริง แต่นั่นแปลว่าคนละราคาด้วย

ตอนเรากินข้าว ได้คุยอะไรกับเพื่อนเยอะ

ไอ่ที่คิดมากไว้วันก่อน .... หายไปเลยอ่ะ

เห่อะๆๆๆ คนเรานี่เปลี่ยนกันง่ายจัง

แล้วก็เด้งๆๆๆ กลิ้งตัวกลมๆ ไปร้านถ่ายสติ๊กเกอร์ เพราะเพื่อนอยากถ่ายมานานแล้ว

มันบอกว่า มันเก็บกด ไม่ได้ถ่ายมานาน 555+

เลยเอารูปมาลงให้ดูกันค่ะ

อันนี้ยังยิ้มได้อยู่ ถ่ายไม่เป็นอ่ะ กว่าจะรุ้ว่า อ๋อกด enter หรอ .... ก็ นะ....

รูปนี้รักมากเลย รูปนี้เป็นรุปที่ไม่เก๊ก เพราะนึกท่าไม่ออก
เลยกอดเพื่อนไว้ ง่ายดี อบอุ่นดีด้วย

อันนี้เริ่มเหนื่อย + ขำ ก็แบบเราเลือกถ่าย 16 ท่าไม่ซ้ำกันเลย

พอมาถ่ายจริงๆ เพิ่งรู้นะว่า เฮ่อ ถ่ายรุปนี่มันเหนื่อยเจงๆ เลยยิ้มพิลึกชัมมัด

สุดท้ายนี้ไม่ไหวแล้ว ความบ้าพลุ่งพล่าน ต้อนรับ Halloweennnnn

ผีฟ้ามาแล้วจ้า~

กื๊ซ ๆๆๆๆ

ไว้พรุ่งนี้จะมาลงรูปกีฬาสีแล้วกัน รูปอยู่ที่เพื่อนหมดเลย

*** ขอบคุณพี่นุ่มนิ่มมากนะคะ ^^ อยู่ธรรมศาสตร์เก่งจัง

ซักวันนะ ฟ้าจะไปอยู่แถวๆนั้นให้ได้

อยากเรียนอะไรที่มันไม่ใช่แค่การทำงาน หาเลี้ยงชีพ

อยากทำที่มันทำร่วมกับอาชีพอื่นๆได้หลากหลายหน่อย

= =" คณะไรดีหว่า ...... งืมๆ



ไปละนะ ซักผ้าๆ

......

วันนี้ไม่มีใครเลย

......

ไม่มีใครจริงๆ

.......

............

พรุ่งนี้จะเป็นวันกีฬาสี

ทุกคนไปบ้านสี

..........

......................

..................................

อืม ..

แล้วพรุ่งนี้เราก็คงไปงานกีฬาสี

...........

...........................

...........................................

ตอนแรกมันก็ไม่มีอะไร

แต่ พออยู่คนเดียวอีกที

เหมือนหลุดอยู่ในโลกของตัวเองอีกแล้ว

เพลง My memory เพลงเกาหลีนะ ...

ไม่รู้ดีเจคลื่นไหนเปิด

เปิดทำไม

เปิดได้ยังไง

พี่ไม่รู้หรอ

คนฟังอยู่ตรงนี้เค้าแอบร้องไห้

...............

..............................

...............................................

กว่าสองเดือนแล้วที่พี่สาวเราไป

นานๆ จะส่งเมล์กลับมา แต่ทั้งหมดก็คือ forward mail

เป็นเวลาสองเดือนที่เราเจ็บหนักเจียนตายเหมือนกัน

เจ็บแบบ อืม..... เหมือนคนบ้านิดๆ

จนมาถึงวันนี้ วันที่พยายามบอกหัวใจตัวเองว่า

" อืม ไม่เป็นไรนะ มีเพือ่น มีพ่อ มีแม่อยู่นี่นา"

ไม่มีเค้า เราก็ต้องอยู่ได้

คนเรา ถ้าจะรู้สึก ถ้าจะเจ็บปวด

คงห้ามไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม

ต้องรับความรู้สึก ยินยอมกับความเจ็บปวด

อีกแล้วใช่ไหม

T^T

วันนี้พี่ไม่อยู่

เกรพก็ไม่เข้า

มิ้นออนแปบเดียว ก็ออก

แถมยังมีการถามว่างอนไหมอีก

--- พี่มิ้น --- รุ่นพี่เรียน Gifted ด้วยกันที่โรงเรียน เป็นพี่ที่เราคุยได้ด้วยอย่างสบายใจ

แต่ดูเหมือนพี่เค้าจะ ... อืม... ไงดีน้อ เหมือนจะไม่ค่อยชอบเราเท่าไหร่มั๊ง

เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเลยไม่ทักเรา ไปทักเพื่อนข้างๆเราซะทุกครั้ง

แล้วเราก็เก็บอาการไม่มิดด้วย เออซี้ ... ไม่ทักไม่ต้องทักนะ อะไรเงี้ยะ

วันนี้ไม่มีใครเลย

อาจจะเพราะวันนี้เราเหนื่อยมากก็ได้

และไม่ใช่ทุกคนที่จะว่างเพื่อเรา

ทุกคนมีหน้าที่ทั้งนั้น

สิ่งที่ทำให้เราท้อคืองาน

.... NSC นั่นแหล่ะ เราไม่รู้ว่า งาน flash ที่ใหญ่แบบนี้ เราทำลงในไฟล์ๆเดียวเลยได้ไหม

แบ่งซีนเอาได้ไหม หรือว่าทำต่างไฟล์แล้วโหลดมา

ถ้าโหลดมาจะโหลดยังไง .... เราไม่มีความรู้ตรงนี้สักนิด

พ่อแม่เราก็น่าสงสารมาก เค้าพยายามจะทำให้เราหายเครียด

แต่เค้าไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์เลย

เราไม่อยากให้ความฝันของเรา มาทำลายความรู้สึกของใคร

รู้เลยอ่ะ ว่าตอนนี้พ่อกะแม่ก็เครียดไปพร้อมเรา

....... แต่ ....... เราไม่อยากให้พ่อแม่เครียดกับเราเลย จริงๆนะ

อยากให้เค้า แค่เอามือดันหลังแล้วก็บอกว่า " ไม่เป็นไร ตั้งใจทำใหม่นะลูก" ก็พอแล้ว

เราเครียดคนเดียวพอแล้ว.... จริงๆ

เราจะถามใครได้บ้างเนี้ย ถามไปกลัวเค้าไม่เข้าใจอีก เฮ่อววว

----------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------

พี่นุ่มนิ่ม

(เอ๋ ชื่อนุ่ม? นิ่ม? รึนุ่มนิ่มกันแน่)

แอบตกใจนิดนึง ที่ชื่อเรากลายเป็น favorite พี่เค้าแล้ว

เราก็เลยไปอ่านย้อนหลังเค้าเยอะเลย ^^

แต่ไม่มีเวลาเขียนคอมเม้นท์เลยค่ะ

ไว้อารมณ์ดีๆ เขียนเพราะๆได้ จะไปเขียนนะคะ

อารมณ์ตอนนี้นึกถึงเพลงของลานนา คัมมินส์

" ถ้ามันเหงาก็ต้องเหงา ... ต้องอยู่ให้ได้

ฮืมๆๆๆๆ ขาดเขาแล้วมันจะตาย ให้รู้ไป"

ที่ฮืมๆ ก็คือร้องไม่ได้นั่นเอง 5+ ใครร้องได้เอามาแปะหน่อยนะคะจะขอบคุณมาก

แปลกเนอะ คนเรา เวลาได้เขียนระบายอะไรออกมา

รู้สึกในใจเบาขึ้นเป็นกอง

ถึงแม้บางคนจะบอกว่า เขียนไดอารี่ เสียเวลาไปหรือปล่าว?

สำหรับฟ้า มันไม่เสียเวลาหรอก ถ้าเทียบกับการที่เราต้องมานั่งขุ่นมัว

เอาคิ้วชนกัน ทำงานงานก็เจ๊ง ไม่เดิน ไม่เวิร์ค

สู้ ... หยุดพัก แล้วค่อยๆหันมาคุยกับตัวเองหน่อย

เฮ่ เรารู้สึกยังไง เรากำลังเหนือ่ยใช่ไหม พักหน่อย เราหิวเป่าหว่า หาไรหม่ำซิ

วิถีชีวิตเราจะออกแนวนี้ (คิดว่านะ)

แต่บางทีเพื่อนก็ว่า ถึกเกิน

แบบ ตอนเที่ยง ไม่กินไม่แกนอะไรมันละ ทำๆๆๆๆๆ

(เพราะส่วนใหญ่แอบดองงาน -*- อิอิ)

พอตกเย็นมา ไปโน่นเลย ข้าวเหนียวหมูปิ้ง บาร์บีคิว ไมโล โรตี ไก่ป๊อบ5 บาท

กินได้โม้ดดดด ^o^

บางทีเราเคยมองว่า เพื่อนผู้ชายที่กินแบบ เดินกินด้วยอ่ะไม่ดีสักนิด

แต่พอตัวเองหิวจัด (ย้ำว่าจัด) โอ้โห

ยิ่งกว่าพวกนั้นอีก กินเหมือนกุ้ยเลยอ่ะ เดินไม่พอ แอบเขย่งปลายเท้า

กินเหมือนตัวเองเป็นพระราชา

เขียนอะไรไร้สาระเรื่อยเปื่อย ..... ระบายออกมาแล้ว ดีแฮะ

ถึงแม้จะมะมีคนมาอ่าน ก็ไม่เป็นไร

เผื่อไว้ เผื่อใครที่เค้ารู้สึกเหมือนเราได้แวปๆ เข้ามาอ่าน

อย่างน้อยเค้าก็คงจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง ที่มีคนรู้สึกเหมือนกัน

อันนี้เป็นเรื่องตลกที่เราไปถามพี่มา

เราเคยถามไปว่า หลังจากที่คนเค้าดมยาสลบ ทำการผ่าตัดอะไรเรียบร้อยแล้ว อาการตื่นมาจะเป็นไงบ้าง จะเหมือนในหนังไทยไหม

พี่ก็หัวเราะก๊ากเลย

ประมาณว่า " ฟ้าไม่รู้จริงๆหรอ"

เอ๊าเราก็พาซื่อสิ ไม่รู้ก็คือไม่รู้ :-P

พี่เค้าก็อธิบายว่า มันขึ้นอยู่กับว่า วางยาสลบเพราะจะผ่าตัดอะไร แค่ไหน

ส่วนใหญ่นะ ก่อนจะวางยา คนไข้จะมีหลายร้อยรูปแบบ

ส่วนใหญ่ป้าๆ จะบอกว่า " หนู อย่าทำให้ป้าหลับนะ ป้าไม่อยากตาย"

พี่ก็ต้องค่อยๆปลอบ ว่าอื้ม แพทย์ที่ทำการพวกนี้ ไม่ใช่พวกนักศึกษาฝึกหัด

แต่เป็นเฉพาะทาง โปะๆๆๆ อย่างเดียวเลย กล่อมให้ป้าๆสบายใจให้ได้

จากนั้นหมอก็ทำการผ่าตัด ทำปายเรื่อยๆ จนเสร็จ

พอยาใกล้หมดฤทธิ์นะ อาจารย์หมอก็จะถามว่า

นักศึกษาคิดว่า ตื่นมาแล้ว คนไข้จะอาการเป็นยังไง

ถ้าเป็นนักศึกษาหน้าใหม่ๆ ก็จะตอบเหมือนในหนังเป๊ะ

คือจะค่อยๆ ลืมตา ....พร่ามัวเล็กน้อย

เหมือนพระเอกช่อง3 ตื่นมาแล้วพบหน้าหน้าเอก

ที่คอยเฝ้าไข้มาตลอดทั้งคืน

แบบนั้นอ่ะ อ้วกกก ไม่มีจริ๊งงงงง ในวงการแพทย์ไทยยังไม่เคยมี

ส่วนใหญ่เหมือนจิตจะตื่นเต้นมากว่า " กูจะเข้าห้องผ่าแล้ว"

พอยังไม่ทันตื่นดี หรือตื่นแล้วก็ไม่ทราบได้

" กูจะกลับบ้านๆๆๆๆ" ทั้งนั้นเลย

บางรายมีอาการคล้ายกับระดับแอลกอฮอล์ขึ้นสูงกะทันหัน

" ไอ่หมอห่า กูจะกลับบ้าน ตู้ดๆๆๆ " ที่เหลือเซนเซอร์

เหมือนคนเมาไม่มีผิด

วิตกจริต....กันขนาดนั้น

พี่บอกว่าเหตุการณ์พวกนี้เจอจนชิน แล้วมีครั้งหนึ่ง

เจอนักเรียนม.ปลาย รู้สึกว่าอีกสองวันจะต้องสอบ

แล้วเค้าประสบอุบัติเหตุ ต้องทำการผ่าตัด เคสไม่ใหญ่อะไรมาก

ก่อนโปะยาสลบ นักเรียนชายคนนั้นถามซะน่ารักเลย

" หมอครับ ถ้าผมตื่นมาแล้วจะลืมเนื้อหาที่อ่านไปไหม? "

โน้ววว 555+ ดมยาสลบนะคะ ไม่ได้จะเอาไปตีหัวที่ไหน

คนที่บอกว่า ดมยาสลบแล้วตื่นมามีอาการหลงๆลืมๆ นั่นไม่จริงเลย

ถ้าจะเป็น ก็มาจากตัวยาอื่นเสียมากกว่า

เรื่องน่ารักๆ ในรั้วโรงพยาบาลมีเยอะ ~ นึกไปนึกมาก็อยากเป็นหมอกะเค้าเนอะ

แต่แค่อยากมันไม่พอหรอก มันต้อง สุมไฟให้แรง โฟ่วๆๆๆๆๆ

แล้วก็ไปพิสูจน์ตัวเอง

ถ้าไม่ได้ก็อย่าเพิ่งฝ่อ คิดไว้ ประเทศไทยต้องการหมอดีๆ ตั้งใจๆ อย่างเราอยู่

เอาจนมันได้อ่ะ (เราคิดแบบนี้นะ)

อิอิ วันหลังจะถามพี่อีก เรื่องดีๆในรั้วโรงพยาบาลมีเยอะแยะ

เหมือนเรื่องดีๆ ... ที่มีอยู่ทั่วไปนั่นแหล่ะ

อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นมันไหม

เหมือนครั้งหนึ่ง แม่กับเราไปเดินกาดหลวงด้วยกัน

แล้วเห็นเด็กขอทานสองคน นั่งแอบๆอยู่ที่มุมสะพานลอย

สองพี่น้อง (รึป่าว) นั่งกินขนมกล้วยอย่างเอร็ดอร่อย

คนเดินผ่านไปมาอาจจะคิด

--- เด็กขอทาน พ่อแม่เอามาปล่อยแน่ๆ พวกนี้ทำเป็นขบวนการอยู่แล้ว ---

อยากจะถามว่า " แล้วคุณจะคิดไปทำไมกัน"

มันมีอะไรดีขึ้นไหม

เรารู้สึกโชคดีมาก ที่แม่พูดว่า

--- ฟ้าดูสิ เค้ามีกันแค่นั้น เค้ายังแบ่งกันกินเลย ---

แล้วแม่ก็ยิ้ม

มันอาจจะเป็นความรู้สึกดีๆ ที่แม่มีอยู่เป็นประจำอยู่แล้ว

แต่สำหรับลูก มันวิเศษมาก ที่แม่เป็นแม่ ไม่เหมือนคนอื่นๆ

แล้วแม่ก็ยื่นเศษเหรียญให้สองคนนั้น

แล้วแม่ก็ว่า

--- ให้ไปเถอะ ไม่ต้องคิดว่าเค้าจะเอาไปทำอะไร สบายใจจะให้ ก็ให้ ---

แม่ขา แม่จะรู้ไหม

ลูกน่ะ ภูมิใจในตัวแม่ที่สุดเลย

ว่าแล้วก็ไปคั้นน้ำส้มดีกว่า นั่งหน้าจอมานานแล้ว ชักปวดตา

กะว่าเย็นนี้จะกินเต้าฮวยฟรุตสลัด >>> พ่อชอบกินเป็นที่สุด <<<

ไปละ

PS. แปะรูปคนสวยกะพ่อสุดหล่อไว้รูปนึง นี่ๆพ่อเค้าหน้าเหมือนเค้าไหม เห่อะๆ นี่ถ้าเรามีดั้งนะ คงจะเหมือนพ่อมาก มะเปงราย ไม่มีดั้งก็ลูกพ่อเหมือนกันแหล่ะ







------------------------------

-----------------------------------------

-------------------------------------------------------

ตอนนี้เริ่มแป้ก งานทำต่อไม่ได้ เพื่อนก็ไม่ยอมเม้นท์ให้ >-<

แปะรูปเล่นๆดีกว่า

เราถ่ายตอนอยู่ .... อื้ม.... ม.อะไรน้อ รู้สึกจะเป็น ม.3

อันนี้เป็นกลุ่ม ใช้ชื่อว่า 601 แล้วไปๆมาๆก็เป็น U2

ไล่จากซ้ายบน บิ๋ง- น้ำ- นิ้ง- เกรพ

ลงมาก็เรา - แพร - ฝน

เราเจ็ดคน ... อยู่กันมาตั้งแต่ป.6 ใช้คำว่า "เพือ่น" และ "กลุ่ม" เหนี่ยวรั้งกันเอาไว้

ตอนนี้ไม่รู้ในใจแต่ละคนคิดอะไรอยู่

แน่นอน .... พอขึ้นม.ปลาย ไม่สิ แต่ละวันอะไรๆก็เปลี่ยนไปรวดเร็ว

อย่างน้อย... ภาพถ่าย.... ก็แสดงให้เห็นชัดเจนว่า อื้ม ครั้งหนึ่งนะ

เราเคยมีเพื่อน เราเคยมีกลุ่มที่ให้ความสุขเราได้มากขนาดนี้

อันนี้ถ่ายกับพี่ จื๊อฟาร์ม >>>เราน่าเกลียดสุดๆ

แต่ไม่มีรูปอื่นแล้ว ดูจิพี่เราหล่อเป่า?

เคยมีคนบอกพี่เราสวย เราก็เฮดบัดใส่เลย

พี่เราออกจะสุภาพ แต่ไม่ได้เป็นตุ๊ดนะ พี่เราแมน 100%

บางคนก็บอกเราหน้าเหมือนพี่ บางคนก็ว่าไม่

เอ๋ .... แล้วสรุปเหมือนเป่าหว่า???

อ้อใช่ เพื่อเป็นเกียรติแก่เพื่อนอีกสองคน

นี่รุป ตอนไปรับทุนของ NSC ดูซิใครเท่สุด

............
............
......
.
.
.
.

คนตรงกลางนี่เองงง ^o^ คนซ้ายมือเราชื่อตาล

เราเรียกตาลตุ้ย 555+ อย่าโกรธนะตาล

อื้ม คนขวาชื่อเอมมี่

ตาลเป็นเพื่อนคนนึงที่เราคิดว่า "สนิท" ส่วนเอมมี่ ไม่ค่อยนะ

แต่เมื่อมาทำงานด้วยกัน ความรับผิดชอบก็อยู่เหนือสิ่งอื่นใด